Ogranicznik przepięć (SPD) chroni instalację elektryczną przed skutkami przepięć wywołanych wyładowaniami atmosferycznymi i procesami łączeniowymi w sieci. Odprowadza nadmiar energii do ziemi, zanim uszkodzi ona urządzenia, i zapewnia ciągłość pracy instalacji. Dobór sprowadza się do trzech decyzji: strona AC czy DC, typ ochrony T1, T2 czy T3 oraz parametry elektryczne dopasowane do sieci i do chronionego urządzenia. Poniżej znajdziesz wszystkie trzy w praktycznym ujęciu.
Ogranicznik przepięć w normalnych warunkach pracy pozostaje nieaktywny i nie wpływa na obwód. W chwili, gdy napięcie przekroczy próg zadziałania, element ograniczający (warystor lub iskiernik) gwałtownie przechodzi w stan przewodzenia i odprowadza energię przepięcia do przewodu ochronnego lub uziemienia. Po ustaniu przepięcia i powrocie napięcia do wartości roboczej urządzenie ponownie przestaje przewodzić. Cały proces trwa mikrosekundy, dzięki czemu przepięcie zostaje obniżone do poziomu bezpiecznego dla chronionych odbiorników.
Nagłe przepięcia potrafią uszkodzić zarówno instalacje mieszkalne, jak i przemysłowe, powodując kosztowne awarie i przestoje produkcyjne. Ochrona przeciwprzepięciowa ogranicza ryzyko uszkodzeń w telekomunikacji, energetyce, przemyśle i budownictwie mieszkaniowym. Koszt ogranicznika jest nieporównywalnie niższy od wartości sprzętu, który chroni, oraz od strat wynikających z przerwy w pracy instalacji.
Do ochrony instalacji prądu przemiennego stosuje się ograniczniki łączone Typ 1+2, montowane na wejściu instalacji i w rozdzielnicach. W ofercie LOOB dostępne są między innymi:
Pełną półkę ograniczników do linii napowietrznych i instalacji energetycznych znajdziesz w kategorii Energetyka.
Strona prądu stałego, przede wszystkim instalacje fotowoltaiczne, wymaga ograniczników dobranych do wysokiego napięcia DC. W ofercie znajdują się:
Ograniczniki do części DC instalacji PV zebrane są w kategorii zabezpieczeń instalacji fotowoltaicznej.
Ograniczniki dzieli się na trzy typy według klasy próby i kształtu udaru, jakim są badane. Typ decyduje o tym, gdzie w instalacji montuje się urządzenie i przed czym chroni.
| Typ | Klasa próby | Parametr charakterystyczny | Kształt udaru | Miejsce montażu | Chroni przed |
|---|---|---|---|---|---|
| Typ 1 (T1) | Klasa I | Iimp (prąd udarowy) | 10/350 µs | Złącze lub rozdzielnica główna, granica stref LPZ 0/1 | Skutki bezpośredniego i częściowego wyładowania piorunowego |
| Typ 2 (T2) | Klasa II | In, Imax (prąd wyładowczy) | 8/20 µs | Rozdzielnice piętrowe i oddziałowe | Przepięcia indukowane i łączeniowe w sieci |
| Typ 3 (T3) | Klasa III | Uoc (napięcie obwodu otwartego) | Fala kombinowana 1,2/50 µs i 8/20 µs | Przy odbiorniku, np. w gnieździe lub listwie | Przepięcia resztkowe, ochrona urządzeń końcowych |
Ograniczniki łączone Typ 1+2 przechodzą próby klasy I i II, dzięki czemu w jednym urządzeniu zapewniają ochronę przed prądem piorunowym i przepięciami indukowanymi. To najczęstszy wybór na wejściu instalacji w budynkach z instalacją odgromową.
Dobór właściwego ogranicznika opiera się na czterech krokach: określ, czy chronisz stronę AC czy DC, wybierz typ ochrony (T1+T2 na wejście instalacji, T3 przy wrażliwych odbiornikach), dopasuj parametry elektryczne do sieci i do chronionego urządzenia, a na końcu dobierz wersję do rodzaju budynku i poziomu ryzyka.
| Parametr | Co oznacza | Jak dobrać |
|---|---|---|
| Uc | Najwyższe długotrwałe napięcie robocze, jakie ogranicznik wytrzymuje bez zadziałania | Uc ≥ 1,1 × Un. Dla sieci 230/400 V TN najczęściej Uc ≥ 255 V |
| Up | Napięciowy poziom ochrony, czyli napięcie, do jakiego ogranicznik obniża przepięcie | Up musi być niższe od napięcia udarowego wytrzymywanego urządzenia (Uw). Dla kategorii II (230/400 V) Uw = 2,5 kV, więc Up dobiera się wyraźnie niżej |
| Iimp | Prąd udarowy o kształcie 10/350 µs, parametr Typu 1 | Dobierany do poziomu ryzyka pioruna, typowo od 12,5 kA na biegun w górę |
| In | Znamionowy prąd wyładowczy 8/20 µs, parametr Typu 2 | Wartość powtarzalna, jaką ogranicznik odprowadza wielokrotnie bez uszkodzenia |
| Imax | Maksymalny prąd wyładowczy 8/20 µs, parametr Typu 2 | Jednorazowa maksymalna wartość, jaką ogranicznik jest w stanie odprowadzić |
| Uoc | Napięcie obwodu otwartego fali kombinowanej, parametr Typu 3 | Istotne dla ochrony urządzeń końcowych i wrażliwej elektroniki |
| Ucpv (DC/PV) | Najwyższe długotrwałe napięcie robocze ogranicznika po stronie DC instalacji fotowoltaicznej | Ucpv ≥ napięcie jałowe łańcucha (Uoc STC) z uwzględnieniem najniższej temperatury pracy |
Zasada nadrzędna: ogranicznik ma sens tylko wtedy, gdy jego napięciowy poziom ochrony Up jest niższy od odporności udarowej chronionego urządzenia, a Uc jest dobrane do napięcia sieci. Zbyt niskie Uc powoduje przedwczesne zużycie ogranicznika, zbyt wysokie Up nie chroni odbiornika.
Dobór i montaż ograniczników przepięć w instalacjach niskiego napięcia regulują konkretne normy. Warto znać ich oznaczenia, bo przy odbiorze instalacji i audytach są punktem odniesienia.
W praktyce ogranicznik po stronie AC dobiera się według PN-EN 61643-11 i montuje zgodnie z PN-HD 60364-5-534, a do części DC instalacji fotowoltaicznej stosuje się ograniczniki zgodne z PN-EN 61643-31, z osobnym doborem napięcia Ucpv.
Mimo dużej trwałości ograniczniki zużywają się w wyniku wielokrotnych lub bardzo silnych wyładowań. Zaleca się okresowe przeglądy i wymianę zużytych wkładek. Wiele ograniczników ma wskaźnik stanu, który sygnalizuje konieczność wymiany modułu, oraz styk sygnalizacyjny do zdalnego monitoringu w rozdzielnicy.
Typ 1 chroni przed skutkami bezpośredniego i częściowego wyładowania piorunowego i montuje się na wejściu instalacji, w rozdzielnicy głównej. Jego parametrem jest prąd udarowy Iimp o kształcie 10/350 µs. Typ 2 chroni przed przepięciami indukowanymi i łączeniowymi, montuje się w rozdzielnicach piętrowych, a jego parametrem jest prąd wyładowczy In i Imax o kształcie 8/20 µs. W budynkach z instalacją odgromową stosuje się zwykle ogranicznik łączony Typ 1+2.
Najwyższe długotrwałe napięcie robocze Uc powinno wynosić co najmniej 1,1 razy napięcie sieci Un. Dla typowej sieci 230/400 V TN oznacza to Uc na poziomie co najmniej 255 V. Zbyt niskie Uc powoduje przedwczesne zużycie ogranicznika przy dopuszczalnych wahaniach napięcia.
Tak. Strona DC instalacji fotowoltaicznej pracuje przy wysokim napięciu stałym, którego ograniczniki AC nie obsłużą bezpiecznie. Stosuje się ograniczniki DC zgodne z PN-EN 61643-31, z napięciem Ucpv dobranym do napięcia jałowego łańcucha paneli, z uwzględnieniem najniższej temperatury pracy.
Up to napięcie, do jakiego ogranicznik obniża przepięcie na swoich zaciskach. Aby ochrona była skuteczna, Up musi być niższe od napięcia udarowego wytrzymywanego przez chronione urządzenie (Uw). Dla instalacji 230/400 V w kategorii przepięciowej II napięcie Uw wynosi 2,5 kV, więc ogranicznik dobiera się tak, by Up było wyraźnie niższe.
Ogranicznik zabezpiecza się przed skutkami zwarcia wewnętrznego, zwykle bezpiecznikiem lub wyłącznikiem dobranym zgodnie z kartą katalogową. Zaleca się okresowe przeglądy, bo po intensywnych wyładowaniach moduły zużywają się i wymagają wymiany. Wiele ograniczników ma wskaźnik stanu wkładki, który sygnalizuje konieczność wymiany.
Ogranicznik przepięć to podstawowy element ochrony instalacji w budownictwie mieszkaniowym, przemyśle i fotowoltaice. Wybór sprowadza się do dopasowania trzech rzeczy: strony instalacji (AC lub DC), typu ochrony (T1+T2 na wejściu, T3 przy odbiorniku) oraz parametrów Uc, Up i prądu udarowego do sieci i do chronionych urządzeń. Prawidłowo dobrany ogranicznik zapewnia zgodność z normami i realnie zabezpiecza sprzęt przed kosztownymi uszkodzeniami.
Nie masz pewności, który typ i jakie parametry będą właściwe dla Twojego projektu AC lub DC? Nasz specjalista pomoże dobrać ogranicznik, dopasować go do sieci i skompletować zamówienie z dokumentacją.
Zobacz ograniczniki przepięć w ofercie lub skontaktuj się z działem handlowym.